A magnificent collection of eight stories that deftly probe the mysteries and complexities that fuel meaningful human relationships, eliciting surprising empathy and interest from the reader
rollnsmokerecords-literarycafe.blogspot.com
یک پزشک ـ فرانک مجیدی:
اگر فکر میکنید با هندیهایی روبهرو میشوید، در حد کاراکترهای میلیونر زاغهنشین، پاک اشتباه کردهاید. اگر هم فکر میکنید با داستانهای عاشقانهی آبکی راج کاپوری به صرف اسم «هندی» مواجهید، اشتباه بزرگتری میکنید!
ـ
چند خبر کوتاه:
کرونیکل لیست ده کتاب پرخواننده در میان دانشجوهای امریکایی در ماه سپتامبر را اعلام کرده. خاک غریب جومپا لاهیری همچنان در این فهرست وجود دارد و کتاب twilight نوشتهی استفن مایر بعد از آن است.
-
در یک نظر سنجی در سایت میلیونز، خاک غریب جزو بیست کتاب برتر هزارهی جدید به انتخاب خوانندگان است ـ در کنار کتاب هرگز رهایم مکن ایشی گورو، جادهی مک کارتی و دندانهای سفید اسمیت.
-
خاک غریب در لیست کتابهای پرفروش نیویورک تایمز هم همچنان به چشم میخورد ـ هرچند که بعد از یک سال و اندی طبیعی است که به پایینهای لیست لغزیده باشد.
-
Cannonball Read- Sophia: Short stories aren’t usually my favorite genre. They tend to go by too quickly, so by the time I get involved with the characters and story, it’s over and I’m already struggling to ground myself in the next story. Unaccustomed Earth (2008) by Jhumpa Lahiri somehow sucked me into each story but also left me satisfied with their brief length. This was my first foray into Lahiri’s writing, although I have seen the movie The Namesake, but I am now looking forward to reading Interpreter of Maladies (1999).
نویسندهی وبلاگ رود راوی نوشته:
میون همه صفحات کتاب و همه داستانها، قسمت دوم کتاب واقعا یه چیز دیگهاست.
اونقدر خوب که توی گرمای کشنده کوپه قطار،
تو صدای متناوب برخورد چرخهای قطار و ریل،
تو نور کمسوی چراغ مطالعه کنار تخت،
نتونی یک لحظه از ماجرای کاشیک و هما دل بکنی.
و وقتی یکنفس تا ته کتاب بری، یهو به سرت بزنه که از کوپه بزنی بیرون و شروع کنی تو راهروهای باریک قطار شبگردی کنی.
سمیرا منفرد در وبلاگش نوشته:
بعضیها میگویند لاهیری در تمام داستانهایش گرفتار تکرار شده است. تکرار داستان همیشگی مهاجرت انسانهای تحصیل کرده به آن سوی آبها برای گریز و یافتن بهترینها!
اما من معتقدم لاهیری داستانی را بازگو میکند که در جهان امروز تمامی ندارد. داستان رفتن و رفتن و دل کندن از آنچه روزگاری دلهایمان را لبریز میکرد.
مرتبط:
حرفها و یادداشتها دربارهی خاک غریب [۱]
حرفها و یادداشتها دربارهی خاک غریب [۲]
حرفها و یادداشتها دربارهی خاک غریب [۳]
That said, I’m not your usual bookish person that contributes to book sales shooting up the New York Bestseller lists, but if & when I do pick up a book, I end up devouring it. When I read, the novel plays out in my mind like a movie. Every character has a face, a set sense of style, a voice etc. Which, given that the context of her stories tends to circle around life patterns & places I’ve been exposed too, makes visualizing everything that much easier & that much more familiar. Not saying that I find myself in her characters (cause there a lot of whom I am actually thankful I didn’t turn out like), but it’s the accuracy in which she churns out the stories.
The characters that she puts in various situations would behave in the aggravating & realistic manner that they do. The type of manner which makes me want to shake them and reiterate their “Indian-ness”. And question their stupidity, their lack of judgment, their willingness to acclimatize without a second thought to a foreign (almost always Western) culture, and so easily shed off their roots*. Makes me wonder why once a decision is made, they look back and silently regret having gone ahead with their haughtiness. Why live life with secret regrets & burdens? So many questions, so much room for debate, and just so much depth for discussion.
Over the last couple of days I’ve spent the majority of my evening tea-times with my darling Mummy discussing the various roadblocks faced & decisions made by the characters in ‘Unaccustomed Earth’. Sure, they’re just a figment of imagination, but to me, the lives they lead are so tangible. Almost as if I’ve known these people my whole life. This book is a must-read. Go buy a copy. Read it. Hate a character. Love a character. Feel a sting of pain. Shed a tear. Awaken a lost nightmare. Smile in agreeance. Whatever it is, just read it. : )
و در انتها مینویسد که ساعتها با مادرش سر خاک غریب و شخصیتهاش حرف زده و میگوید از یک کاراکتر متنفر شو، عاشق دیگری شو، درد بکش اشکی بریز.
البته این آخرش کمی سانتیمانتال است.
در باشگاه کتاب، خوانندهای بعد از خواندن خاک غریب چنین نوشته:
داستانها کوتاه هستند ، اما به اندازه داستانی بلند تاثیر گذارند و با پایان هر داستان ذهن خواننده با حوادث و جریانات تصویرگونه آن درگیر می شود.
صفحه پایانی هر چند هم که بخواهیم با دقیق شدن در جزئیات به پیش فرضی برسیم باز هم یکجور خط بطلان بر تمام فرضیه های پایانی ما برای داستان به شمار می آید [متن کامل]
-
مرتبط:
حرفها و یادداشتها دربارهی خاک غریب [۱]
حرفها و یادداشتها دربارهی خاک غریب [۲]
از وبلاگ منو:
انگار همهی درگیریهای نسل قبل [غربت، تفاوت فرهنگ، برقراری ارتباط با آمریکاییها، دلتنگی برای گذشته، تنهایی و...] رفته تهِ ذهن شخصیتهای «خاک غریب» و پسزمینهی زندگیشون شده. متن کامل