ممیزی و سانسور
The books that the world calls immoral are the books that show the world its own shame.
کتابهایی که دنیا “غیراخلاقی” مینامد، کتابهایی هستند که رسواییهای دنیا را به خودش نشان میدهند.
اسکار وایلد
آیا ممیزی و سانسور کتاب خدمت به جامعه است یا خیانت؟
ـــــ
پ.ن: به جای رسوایی میتوان از این تعبیرها نیز استفاده کرد: چیزهای مایه شرم و ننگ و سرافکندگی و …
پ.ن: سعی خواهم کرد ترجمهی بخش بعدی داستان یادداشتهایی از یک خانم در ضیافت شام را تا شب بگذارم.
۰۲/۰۳/۱۳۸۹ at ۲:۴۷ ب.ظ
هیچ گونه سانسوری قابل توجیه نیست مگر در مورد کتابی که مشخصاً تفکری خشونت آمیز را تبلیغ کند. هر شکل دیگری از سانسور پایه در ایدئولوژی و برداشت شخصی دارد. و البته ایدئولوژی به نتیجه ای جز دیکتاتوری نمی انجامد.
۰۲/۰۳/۱۳۸۹ at ۴:۳۶ ب.ظ
اون خدابیامرز اسکار وایلد که کلمه غیراخلاقی را در گیومه نگذاشته! تو چرا در گیومه گذاشتی؟ منظور او درست همان چیزهایی است که همه ی دنیا غیر اخلاقی می دانند او غیراخلاقی نمی دانست. اما به نظرم منظور تو آن چیزهایی است که به ظن تو غیراخلاقی نیستند، اما مثلاً ماموران سانسور آن را غیراخلاقی می خوانند. من با شناختی که از وایلد و آثار و به خصوص زندگی اش دارم، مطمئنم که بسیاری از چیزهایی که برای او غیراخلاقی نبود، حتماً برای تو و برای بسیاری در جامعه ی ما غیراخلاقی است. وارد جزئیات نمی شوم و امیدوارم که منظورم در دریافته باشی.
دوست
-
“دوست” عزیز
ممنون از نظر شما.
من هم با آثار وایلد و زندگیش ناآشنا نیستم اما به گمانم شما به قدر کافی به بخش دوم جمله وایلد توجه نکردهاید تا بدانید که منظورش از “غیراخلاقی”، چیزهایی که خودش اخلاقی میدانسته نیست. چون در این صورت از واژه shame استفاده نمیکرد.
۰۲/۰۳/۱۳۸۹ at ۱۰:۴۷ ب.ظ
نمی دونم دنیای اسکار وایلد چطور بوده اما مثلا توی همین ایران خودمون بیشتر ممیزی بر میخوره به حقایق…
در ضمن میشه توی ترجمه این عبارت به من کمک کنید؟
Pulled Under 2000 Metres A Second
۰۲/۰۳/۱۳۸۹ at ۱۱:۵۴ ب.ظ
من با سانسور به هر بهانه ای مخالفم. هر آفریده هنری حتی اگه از نظر ما هنری نباشه حق اینو داره که منتشر بشه و خوانندگان درباره اش قضاوت کنن. حتی به عقیده من نوشته هایی که از خشونت یا ایدئولوژی هایی که ما نمی پسندیم هم دفاع می کنن باید اجازه چاپ داشته باشن و حق ما به عنوان مخالف شون نوشتن کتاب و مقاله در رد و نقد نظر اونهاست. نهایتا کتاب ها هم به نظر من باید مثل فیلم ها رده بندی سنی ای البته متناسب با فرهنگ هر جامعه داشته باشند تا کودکی و نوجوانی بچه ها آلوده پلیدی های زندگی ما آدم بزرگا نشه.
۰۲/۱۳/۱۳۸۹ at ۶:۲۲ ق.ظ
هی دم از سانسور میزنیم خود ما چقده تو زندگیمون سانسور میکنیم
اگه دقت کنید کم این کارو نمیکنیم