یکی از دوستان خواسته نظر مرا درباره‌ی نتیجه‌ی بحث Little Bo Beep بداند. اینجا برای تبادل دیدگاه است و سؤال‌هایی که مطرح می‌شوند معمولا جواب قطعی ندارند و بسیار به سبک و ذائقه‌ی هر مترجم و مبانی تئوریک مورد پسندش وابسته‌اند. شخصا با معادل‌های س.ن و روزبه موافق‌ترم و آنها را به فضای داستان نزدیک می‌بینم و به نظرم این‌دست معادل‌‌ها کمتر مخل تمرکز خواننده است.

هرچند که قطعا خیلی‌ها مثل مریم ترجیح می‌دهند ماجرا را در پاورقی توضیح بدهند. البته اگر جا باشد؛ چون ممکن است مجبور شوند برای خیلی چیزها پاورقی بزنند؛ آن قدر که شاید حجم پاورقی از متن داستان بیشتر شود یا دست کم خیلی وقت‌ها از صفحه‌ بیرون بریزد. مثلا در همان داستان و در همان صفحه از داستان، باز یکی از شخصیت‌ها می‌گوید:

He wears a Full Cleveland now.

بعد از جستجوی فراون به چنین رخت و لباسی می‌رسی:

لباسی که معمولا آبی آسمانی است و کمربند و کفش ورنی ـ یا پلاستیکی ـ سفید دارد و گویا در دهه ۷۰ در امریکا مد بوده. و باز گویا در رقص‌های جمعی می‌پوشیده‌اند. برفرض که این توضیحات را در پاورقی هم بیاریم، چه کمکی به مخاطب می‌کند؟ عکس هم که نمی‌شود آورد. مسکوت گذاشتن ماجرا چه بدی‌ها و خوبی‌هایی دارد؟ چه باید کرد؟