Sweet William که دامب‌اس‌ها در گوگل که تایپ می‌کنی نمی‌گذارند نتیجه‌ی جست‌وجوت را ببینی چون sweet دارد و گویا هر چیز sweetای را باید له کرد و خفه کرد (شوخی نمی‌کنم. sweet را که تایپ کنی، همان صفحه‌ی معروف می‌آید!)… بله می‌گفتم، این نام یک گل است و می‌بینید که چه نام جالبی است؛ و چنان که باز خواهید دید نام فارسی‌اش هم خیلی جالب است: sweet williams همان حسن یوسف خودمان است. حالا اینکه در این دو زبان، این گل چطوری از چنین جایگاه و منزلت و ویژگی‌ای برخوردار است و چرا احساسات شاعرانه‌ی همه را برانگیخته سوالی است که باید دنبال جوابش گشت. یادم باشد امشب به فرهنگ ریشه‌شناسی نشر نو نگاهی بیندازم ببینم از کجا آمده.

–

و این هم گل دیگری که در فارسی سیاهدانه‌ی دمشقی می‌گویند و نوعی گل ساعت (!) است ولی در انگلیسی نام قشنگ‌تری دارد:  Love-in-a-mist که تحت‌اللفظی‌اش می‌شود عشق در مه یا عشق در ابهام.

–


به گل‌هایی که در زیر می‌بینید هم می‌گویند Snow-in-summer که هنوز معادل فارسی‌اش را نیافته‌ام:


نام گل‌ها هم در فارسی هم انگلیسی عالمی دارد و متاسفانه گل‌شناسی و گل‌بازی کاملا مهجور افتاده و روز به روز هم مهجورتر می‌شود چون اساسا ما ملتی گل‌باز نیستیم و نسل جدید هم روزبه‌روز از این فضاها دور و دورتر می‌شود؛ نمی‌دانم.

پ.ن: حسن یوسف در آریانپور 2 جلدی سابق و فرهنگ دکتر باطنی (پیش از پویا) آمده بود ولی در هزاره و پویا و آریانپور جدید این معادل حذف شده و معادل مشترک "قرنفل" است! فرهنگ ریشه شناسی هم چیزی درباره این نامها نداشت.