ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

وای خدای من. من هیچ وقت داستان نویس خوبی نبوده ام فقط وفقط به خاطر این که بلد نیستم شروع کنم و این، غم انگیز ترین بخش ادبی روح منه. موقع شروع داستان این قدر به این در آن در می زنم و ریز ترین مسایل شخصیتی شخصیت داستان را رو می کنم که خودم هم می مانم که جدی؟ یوسف بزرگمهر از قرمه سبزی بدش می آید؟!یا مثلا من نمی دونستم لیا اعتماد دوست نداره توی چشم آدم ها نگاه کنه.بهتون تبریک می گم که این قدر خوب با آغاز داستان کنار می آیید.

پس تا چند وقت دیگه ما هم می خونیم. چه خوب! :))
ولی به نظر من نویسنده پدره و مترجم مادر!

شاید مترجم نا مادری باشد یا دایه که گاهی مهربان تر از مادر هم هست

به سلامتی .
انشالله مثل همیشه پرفروش باشد و البته نه از روی شناخت نویسنده اش . بل از روی خود کتاب با ترجمه ی خوب نویسنده اش .

شاد باشی امیر جان

midanid ..pedar va madar anghadrha mohem nist…bachehaye haramzade zoodtar be jayee miresani…
khoshhal mishodam bedonam chy tarjome mikonid..shayad hamkar bashim?

قضیه ی سماق مکیدن و این حرفاست؟ چرا اسمشو رو نمی کنین؟

–

نه. سماقی در کار نیست. به زودی…

سلام آقای حقیقت!
تبریک میگم. ولی بعد از این همه نظرسنجی فکر می کنم ما هم در اسم رمان سهمی داریم. کاش نامش را به ما هم می گفتید!