ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

جناب حقیقت، البته سؤالی که می‌خواهم مطرح کنم، ربطی به مطلب تأثرانگیز بالا ندارد. اما شما نوشته‌اید که ترجمه‌تان را پاکنویس می‌کنید و باز در حین پاکنویس حک و اصلاح می‌کنید و مجبورید درد گردن و غیره را تحمل کنید. ضمن آنکه امیدوارم همیشه سالم و تندرست و نیرومند باشید، می‌خواهم بپرسم که چرا از کامپیوتر استفاده نمی‌کنید و ترجمه‌تان را تایپ نمی‌کنید تا دچار این همه مشکل نشوید و از طرفی هم کارهاتان سریع‌تر پیش بروند.
در ضمن پیشنهاد می‌کنم که همین مطلب را تبدیل به یک مسأله تحقیق کنید و از مترجمان صاحب نام بپرسید که کدام‌ها با کامپیوتر کار می‌کنند و این کار چه مزیت‌هایی دارد و کدام‌ها ترجیح می‌دهند که با دست بنویسند و چه مزیتی در این کار می‌بینند. باز هم آرزوی توفیق و بهروزی و سلامت برای حضرت‌عالی و خانواده محترم‌تان دارم.

از بین رفتن انسان ها توسط یک عده آدم دیوانه همیشه تراژدی است. اما چرا این تراژدی ها زمانی که برای آمریکائی ها اتفاق می افتد باعث تاسف ما می شود اما وقتی که این اتفاق برای عراقی ها، دیگر آسیائی ها، آفریقائی ها و آمریکای جنوبی ها می افتد هیچ اشاره ای به آن نمی کنیم. برای هر آمریکائی که در ۱۱ سپتامبر کشته شد خانواده اش ده ها میلیون دلار دریافت کرد، اما وقتی آمریکا ایرانی های بی گناه را در هواپیما کشت، پانزده هزار دلار در ازای هر کس پرداخت. این قیمت برای عراقی ها از این هم کمتر است. آمریکا هر گاه یک عراقی بی گناه را به اشتباه به قتل می رساند ۲۵۰۰ دلار غرامت می پردازد. از نظر امریکائی ها خون آمریکائی ها هزار ها بار پر رنگ تر (یعنی گرانتر) از خون ما خاورمیانه ای ها است. امیدوارم لااقل ما این طور فکر نکنیم.

سلام . قشنگ بود . به ما هم سر بزن: http://halghe_baran.mihanblog.com

سلام…تازگی ها خوبی خدا را خوانده ام. بی نهایت به خاطرش باید ازتان تشکر کنم .عالی ست هم انتخابهایتان و هم ترجمه هایتان .

امیر مهدی عزیز
۱-بی صبرانه منتظر انتشار ترجمه جدیدت هستم.
۲-نمی دونم چرا نمی تونم حسی نسبت به کشته شدن دانشجوهای آمریکایی داشته باشم.
۳-به نظرم”اندوه بار” برای وقایع استفاده میشه و اندوهگین برای ادما.مثلا “خواهر اندوهگین” یا “حادثه اندوه بار”