ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

ندیده ارادت زیادی دارم. لطفا لطفا خواهش مندم عاجزانه تقاضا دارم مرهمت فرموده فونت نوشتارتان را خواهشا عوض کنید. واقعا ممنون خواهم بود.

–

هادی عزیز، اگر مطالب را ریز می‌بینید باید از بخش view  در نوار بالای سایت، به text size  بروید و اندازه متن را بزرگ کنید. اما امیدوارم با نوع فونت مشکل نداشته باشید، چون تعریف‌شده است و کاریش نمی‌شود کرد. 

سلام. البته واضح و مبرهن است که نویسنده و مترجم، (بلانسبت) نوکر بی جیره و مواجب رسانه ها هستند. تازه اگر اعتراض کنید به رگ غیرتشان برمی خورد و شاید بقیه مطلبتان را چاپ نکنند و بروند سروقت یک بنده خدای دیگر!

آقای حقیقت؛ من که به اعتبار تعریف های دوستان و نوشته های شما این کتاب را خریدم تا هدیه بدهم، و آنقدر کنجکاو بودم که خودم شروعش کردم و خواندم، اما باور کنید متوجه ارزش و جذابیتی که این همه تبلیغش شده بود، نشدم؛ داستان ها به نظرم بسیار سبک و بی مایه بودند. خوب شد خواندمش و به آن عزیز هدیه ندادمش!
متاسفم که این جا این نظر را می نویسم؛ از “بالاترین” این لینک را دیدم، داغ دلم تازه شد.

سلام
من به تازگی “همنام” را خوانده ام.کتابهایی را که مفید می بینم در وبلاگم معرفی می کنم و همنام را هم از سر ذوق زدگی فراوانم معرفی کرده ام مسلما نقد قابل قبولی نیست ولی حیفم آمد بی هیچ نوشته ای از آن بگذرم.خواستم بگویم دست مریزاد!و امیدوارم باز هم کارهای خوبی را از شما ببینم.
البته یک چیز کوچک هم در کتاب ترجمه شما هست و آن اشتباهات چاپی یاویرایشی ست که در چاپ سوم که من خواند ه ام کم نیست. بد نیست تجدید نظری در آن بفرمایید چون باعث گیج شدن خواننده می شود. پایدار باشید!

امیر مهدی عزیز اینجا ایران است هوای جمهوری اسلامی ایران ..این دوست هم چه کار جالبی می کند که کتاب را می خرد ورق می زند و خط تا روی شان می زند و بعد کادو می دهد

امیرجان
به‌نظرم باید دوستانِ مُترجم و ناشر، دست به دستِ هم بدهند و از همه‌یِ این «پُخته‌خوار»هایِ غیرِمُحترم، رسماً شکایت کنند. درست است که چیزی به اسمِ کُپی‌رایت وجود ندارد، ولی به هرحال حقوقِ مُترجم‌ها را می‌شود و باید رعایت کرد.
[یک عدّه هم این‌وسط هِی فُحش می‌دهند به مُترجم‌ها و آدم یادِ یکی از دیالوگ‌هایِ کاغذِ بی‌خط می‌افتد که می‌گفت تو چرا هروقت یه‌جات می‌سوزه، جایِ دیگه‌ات رو فوت می‌کنی؟]
ایرادِ کار، به‌نظرم از تو و دوستانِ دیگر است که رسماً به رادیو و تلویزیون و این سایت‌ها و وبلاگ‌های ابلهانه اعتراض نمی‌کنند. کار، با دست رویِ دست گذاشتن درست نمی‌شود امیرجان.

عزیز جان، گفتم شاید برای شما که به عادات مترجمان علاقه دارید این مطلب جالب باشه. چارلی روز مصاحبه ای داشت با گرگوری راباسا درباره زندگی و کارهاش. راباسا گفت که هیچ وقت کتابی رو که در دست ترجمه داره از قبل نمی خونه، چون کتاب تازگی اش رو از دست می ده. تنها استثنا براش کتاب «صد سال تنهایی» بوده. در ایران، آقای خرمشاهی هم همین عادت را داشتند. یادم هست مرحوم امامی جایی خلاف این را به مترجمان توصیه کرده، که توصیه نامعقولی هم نیست. ولی هر کس سبک و عادت خودش رو داره و ظاهرا نتیجه همیشه هم بد نیست.

سلام
در مورد اینکه انگار تو ایران حقوق هیچ کس از نویسنده و عکاس و مترجم گرفته تا انسان های معمولی رعایت نمی شه متاسفم.
تازگی ها با وبلاگ شما آشنا شدم من دانشجوی مترجمی هستم و واقعا وبلاگ مفیدی دارید