بسیاری از مترجمان به اصطلاح «دقیق» تحت عنوان «دقت» و «امانت» ترجمه‌ای را ارائه می‌دهند که در واقع نابجاست، هر چند با ملاکهای صوری دقیق می‌نماید. این گونه مترجمان متن اصلی را، با معیارهایی مکانیکی، آنچنان «کامل» در نظر می‌گیرند که فکر می‌کنند هیچ عنصری نباید به آن اضافه یا از آن کسر گردد. یکی از دلایل این گونه «امانتداری»ها اغلب ناتوانی مترجم در یافتن معادل‌های طبیعی برای واحدها و به خصوص واحدهای بزرگ‌تر از واژه است. این گونه مترجمان حرکت در پناه مفردات (واژه‌ها) را سهل‌تر و امن‌تر از زورآزمایی در گود عبارات و جمله‌ها یافته‌اند.

بحثی در مبانی ترجمه/ علی صلحجو/درباره ترجمه؛ برگزیده مقاله های نشر دانش