13 اردیبهشت 1385
.jpg)
پریروز نجف دریابندری به دعوت جمعی از دانشجویان مترجمی انگلیسی دانشگاه کاشان به کاشان رفته و در آمفی تاتر این دانشگاه به سوالات آنها پاسخ داده. دیروز یکی از دوستان حاضر در آنجا، تلفنی برایم چند تا از سوال و جوابها را نقل کرد که دو سه تا جالبش را در اینجا میآورم:
سوال: هنگام ترجمهی شعر چند درصد شعر از بین می رود؟
جواب: صددرصد.
سوال: اگر از شما خواهش کنند، ترجمه تدریس میکنید یا نه؟ و اساسا آیا ترجمه آموزشدادنی هست یا نه؟
جواب: نه، نمیکنم؛ و نخیر، ترجمه را آموزش نمیشود داد.
***
دربارهی بدوبیراههای ابراهیم گلستان به خودش (یعنی به دریابندری) هم چیزی نگفته و دانشجوها را فقط به خواندن مقالهی خواندنی منوچهر انور در این شماره از مجلهی نگاه نو حواله داده.
زنده و سرحال باشد.
اردیبهشت 14, 1385 at 2:07 ق.ظ
جناب آقای حقيقت. همان سطرهای اول ترجمه “آيا رؤيا بود؟” را که در شرق خواندم، ديگر طاقت نياوردم! آخر اين چه جمله ناقصی است که شما نوشته ايد: “…چنان اندوه شديدى گريبانم را گرفت كه خواستم…”؟! بهتر نبود ترجمه می کرديد: “… اندوهی چنان شديد گريبانم را گرفت كه خواستم…”
اردیبهشت 15, 1385 at 12:56 ب.ظ
سلام. بعنوان یک دانشجوی مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه کاشان از حضور در جلسه پرسش و پاسخ با آقای دریابندری افتخار می کنم.
عکسهای این مراسم رو اینجا می تونید ببینید :
www.kashanes.com/daryabandari.htm