ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

البته در مقایسه با ایران همه چیز خوب است .

یک سوال: کتاب هایتان را واقعا برایمان می آورند در خانه ؟

–

بله، البته اگر به شماره تلفن ستون سمت راست صفحه زنگ بزنید.

امتحانش کردم.فوق العاده بود .اسم خودم را زدم و کلی چیز در مورد خودم خواندم که نمیدانستم!

عرض شود به این می گویند جواب کامنت با تاخیر که البته این تاخیر توجیه دارد که آقا امکانات نبود و مشابهات که به درد بیشتر از لای جرز دیوار می خورند. منظور عرض می شود هرطور که شما امر بفرمایید!
شرمنده که کامنت بی ربط بود ولی این هم توجیه دارد که ما خودمان هم آدم بی ربطی هستیم.

امیر عزیز, از دیدن وبلاگ شما بسیار خوشحال و هیجان زده هستم. کتاب مترجم دردها را خواندم و بسیار پسندیدم.

خواستم فلسفه و دلیلتان برای نشکستن دیالوگ ها را بدانم؟ چون همیشه برای خودم به عنوان یک مترجم تازه کار سوال بوده است. به نظر می رسد در زبان انگلیسی ,به طور کلی, تفاوتی بین گفتار و نوشتار نباشد. اما خوب آن هایی که لهجه های خاص را نشان می دهند چه؟
آیا می توانید شاهکار نجف دریابندری, هکلبری فین را (نمی دانم اصل متن را خوانده اید یا نه) با دیالوگ های شکسته نشده تصور کنید؟
از طرفی معلوم نیست که تا کجا می توان دیالوگ ها را شکست و مثلا می توان “را” را “رو” نیز نوشت؟
دوست دارم نقطه نظرتان در این مورد را نه فقط برای من که کلا بنویسید. اگر وقت ندارید, مختصر.

سلام. خیلی با مزه بود. دستت درد نکنه. اما هیچ چیز به اندازه حضور نیست. با عذر خواهی از دریدا، من می خواهم صداتو از نزدیک بشنوم نه کلمه هاتو از وب….