ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

کمترین کاری که برای کتاب‌های محبوب خود می‌شود کرد این است که در کتابفروشی‌ها سراغ آن را از فروشنده بگیریم. این کار - حتی اگر نخواهیم بخریم- این حسن بزرگ را دارد که نام کتاب به گوش فروشنده آشناتر می‌شود. اگر موجود نباشد فروشنده آن را در لیست کتاب‌هایی که باید به توزیع‌کننده‌ها سفارش بدهد یادداشت می‌کند. اگر هم داشته باشد چون می‌بیند سراغش را گرفته‌اند یادش می‌ماند، چه بسا آن را بیشتر توی چشم بگذارد و بعد از تمام شدن موجودی‌اش – که معمولا یکی دو نسخه بیشتر نیست- سفارش مجدد می‌دهد؛ باز همان یکی دو نسخه، که باز مغتنم است.

در این آشفته‌بازار توزیع و فروش و با این حجم عظیم از عناوین خوب و بدی که در کشور منتشر می‌شود تنها کاری که می‌شود کرد همین است. کتابفروش هر بار –چه بسا- با چند صد عنوان جدید و قدیم در فهرست توزیع‌کننده‌ها رو به رو می‌شود. طبیعی است که انتخابش از لابه‌لای عامه‌پسندها و پرفروش‌ها خواهد بود. و در این میان حق کتاب‌های جدی‌تر و ارزنده‌تر پایمال می‌شود.