ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

۱

مترجم عزیز، راحت باش و راحت حرف بزن. توی ترجمه‌ی قصه و داستان، این قدر اتوکشیده نباش ، قربون اون شکل ماهت برم!

 

                                                   —

۲

 

ادب از که آموختی… [۷]

 

باز هم از شازده کوچولو:

 

استاد نجفی: تو موهای طلایی داری.

شاملوی استاد: تو موهات رنگ طلاست.

 

- مثلا اگر در ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه به بعد حس می‌کنم که خوشبختم.

- اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شود.

 

- چون ساعت جدایی نزدیک شد، روباه گفت: آه!… من گریه خواهم کرد.

- لحظه جدایی که نزدیک شد روباه گفت: آخ! نمی توانم جلو اشکم را بگیرم.

 

- کتاب‌های کلان می‌نوشت.

- کتاب‌‌های کت و کلفت می‌نوشت.

 

- چه سیاره عجیبی! سرتاسر خشک و نوک تیز و نمک آلود است.

- چه سیاره عجیبی! خشک ِخشک و تیزِ تیز و شورِ شور.

 

- من خیال می‌کردم که گلی یکتا دارم و خودم را ثروتمند می‌دانستم.

- مرا باش که فقط با یک دانه گل خودم را دولتمند عالم خیال می‌کردم.

 

- روی سبزه‌ها دراز کشید و گریه کرد.

- رو سبزه‌‌ها دراز شد و حالا گریه نکن کی گریه کن.

 

 

پ.ن ۱: پ.ن پست قبلی

پ.ن۲: اینکه آدم مترجمی را زیر سوال ببرد یک چیز است، اینکه ترجمه‌اش را دوست نداشته باشد و از ترجمه‌ی دیگری خوشش بیاید چیز دیگری.

پ.ن۳: با شاملو و ترجمه‌هاش زیاد کار دارم.