ترجمه و نوشته‌های امیرمهدی حقیقت

چون کتابی را می‌خوانم، از فراوانی ِ کلماتی که در آن می‌یابم دچار حیرت می‌شوم و آرزو می‌کنم که به کارشان ببرم. آنها را به خاطر می‌سپارم. اما چون به کار می‌نشینم، کاربرد آنها میسر نمی‌شود. به گنجینه‌ی لغوی خود بس می‌کنم. موفق نمی‌شوم از آن پا بیرون نهم و آن چندان مختصر است که کار پردردسر می‌شود.